อาหารหลักของบ้านดิชั้นคืออาหารไทยค่ะ คือคุณชายสามีเนี่ย ก็มีดีอยู่อย่างค่ะ (มันต้องมีดีซักเรื่องสิน่า ไม่งั้นก็เป็นดิชั้นซีคะที่หน้าโง่ มีนเอามันมาทำสามี) อีคุณชายยุ่งเนี่ยไม่เรื่องมากเรื่องกินค่ะ ที่สำคัญชอบอาหารไทยเป็นชีวิตจิตใจ (จริงๆแล้วอาหารไทยอร่อยตะหาก แล้วมนุษย์ที่ผ่านการกินอาหารกระป๋อง แฮมเบอร์เกอร์ อาหารแdกด่วนทั้งหลายแหล่มาอย่างโชกโชน อย่างผัว เอ๊ย สามีดิชั้นมาเจออาหารเตรียมสดๆ ใหม่ๆ ย่อมต้องติดใจเป็นธรรมดา) แรกๆตอนยังข้าวใหม่ปลามันเนี่ยก็เคยช่วยกันทำค่ะ แต่อีคุณชายเนี่ยมันเป็นโรคจิตค่ะ คือจะทำอะไรทีทุกอย่างต้องเนี้ยบ ให้มันสับกระเทียมสามกลีบล่อไปเกือบครึ่งชม.ค่ะ เพราะมันต้องการสับกระเทียมให้มีขนาดเท่าๆกัน มองพี่เค้าทำอยู่พักนึงจนอดรนทนไม่ไหวค่ะ ถามพี่เค้าว่า ไม่เอาไม้บรรทัดมาวัดเลยล่ะ แล้วจะกินเย็นนี้นะไม่ได้กินชาติหน้า สรุปว่าเราแบ่งหน้าที่กันค่ะ เป็นดิชั้นทำกับข้าว ส่วนอีคุณชายเก็บล้างภาชนะหุงต้ม โดยมีเงื่อนไขว่าเราสามารถช่วยเหลือกันเล็กๆน้อยๆได้......
แรกๆก็โอเคค่ะ หลังๆสามีเริ่มชอบโทรศัพท์เวลาดิชั้นเริ่มทำกับข้าว ปล่อยให้ดิชั้นวิ่งเป็นลิงลมอยู่คนเดียว อดทนค่ะ ไม่ว่าอะไร (มีกระแทกถ้วยชามหม้อไหเล็กน้อย แต่ไม่ว่าอะไรค่ะ) ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ไม่ช่วยค่ะ แต่อยู่ที่ทำเสร็จแล้วไม่ยอมวาง ปล่อยอาหารดิชั้นเป็นหม้าย อันนี้ยอมไม่ได้ค่ะ เพราะทำก็เพื่อจะให้กินร้อนๆ คุณชายเคยบอกว่าเธอกินไปก่อนก็ได้ บ้านชั้นก็ต่างคนต่างกิน ดิชั้นเลยวี้ดปรี๊ดแตกค่ะออกงิ้ว ฟ้อนเล็บว่านั่นมันเรื่องของบ้านเมิง แต่นี่มันบ้านเราและบ้านกุต้องกินพร้อมกันหรือไม่ก็ต่างคนต่างทำและต่างคนต่างกิน แล้วถ้าโทรช้าไปหนึ่งชม.โคตรเหง้าสักหลาดเมิงจะย้ายบ้านหนีให้มันรู้ไป ก็เป็นอันว่าผัวสุดที่รักเลิกโทรศัพท์ค่ะ...
หมดจากเรื่องโทรศัพท์ก็หันมาเล่นเกมส์ออนไลน์ค่ะ นี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรอีกเหมือนกัน ก็แหม ดิชั้นก็ไม่ได้เป็นโรคจิตนะคะ จะได้จ้องจับผิดพี่เค้าได้ทุกเรื่อง ที่สำคัญมันเป็นผอสระอัวค่ะ มิใช่ลูกชายดิชั้นคนโต เล่นเกมส์มาพักนึง ปล่อยให้อีนังเมียวิ่งล่กอยู่คนเดียวไม่ปริปาก แล้วในที่สุดพระศุกร์พระเสาร์ก็เข้าแทรกอียุ่งค่ะ บังเอิญเป็นวันที่ดิชั้นคิดทำเมนูสุดพิเศษที่ไม่ได้ทำมานานแสนนานเพราะขี้เกียจตำข้าวคั่ว ดิชั้นทำลาบหมูกับปลานึ่งมะนาวค่ะ ก่อนทำก็เกริ่นไว้ก่อนว่าอาจจะต้องการความช่วยเหลือนะเพราะวันนี้เตรียมเคื่องเยอะ อีคุณผัวตัวดีก็ทำหน้าเหม็นถุงเท้าตัวเองนิดหน่อยค่ะ แล้วก็เดินนวยนาดไปนั่งเล่นเกมส์ เริ่มฉุนนิดหน่อยค่ะ แต่เก็บไว้ไม่พูด ทำไปซักพักข้าวคั่วร้อนแล้ว ถามคุณชายว่าเธอว่างมั้ย ช่วยชั้นตำข้าวคั่วได้มั้ย ชั้นจะได้ไปทำอย่างอื่นไม่เสียเวลา สามีสุดที่เลิฟตอบกลับมาหน้าตาเฉยค่ะว่าไม่ว่างจะว่างอีกประมาณสิบนาที แล้วหันกลับไปเล่นเกมส์ต่อ...
อดทนต่อไปค่ะ แต่เริ่มเดือดปุดๆแล้วค่ะ เอาความโกรธไปลงข้าวคั่ว ตำซะครกแทบแตกเป็นสองเสี่ยง เปี้ยงๆ ป้างๆอยู่พักนึง อีสามรตัวดีเริ่มรู้ตัวค่ะ ถามเสียงเครียดๆเธอเป็นอะไร เป็นโรคอะไร รอไม่ได้ นี่มันเกมส์ออนไลน์นะ ถ้าชั้นหยุดเล่น ทุกคนต้องหยุดหมดมันเสียมารยาท ดิชั้นยังเย็นต่อค่ะแต่เย็นยะเยือก หันไปถามว่าแล้วไอ้พวกที่เล่นเกมส์ออนไลน์มันเป็นญาติฝ่ายไหนของเธอ อีคุณชายหันมาแว้ดค่ะ ว่าจะเอายังไงชั้นโทรศัพท์เธอก็มีปัญหา ชั้นเล่นเกมส์เธอก็ด่าตกลงจะให้ชั้นทำอะไร สะกดอารมณ์เต็มที่ค่ะ บอกคุณสามีว่ากรุณาหุบปาก เพราะชั้นยังไม่พร้อมจะฟังอะไร
อาหารเสร็จเรียบร้อย ยกมาตั้งโต๊ะค่ะ ลาบและปลานึ่งมะนาวร้อนๆน่ากินเป็นที่สุด ระหว่างนั่งค่ะก็มีเรื่องอีกจนได้ คืออียุ่งมันแอบถีบดิชั้นใต้โต๊ะค่ะ ตั้งใจรึเปล่าไม่รู้ แต่มันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ค่ะ ดิชั้นเลยเขยิบหนี แต่อีนี่วอนซะแล้วค่ะ มองหน้าดิชั้นแบบจะเขมือบหัว ไม่ขอโทษซักคำ แล้วหญิงไทยอุปนิสัยกวทีนอย่างดิชั้นจะปล่อยให้มันลอยนวลเหรอคะ ดิชั้นก็ลากเก้าอี้ไปนั่งอีกมุมหนึ่ง แล้วลอยหน้าลอยตากิน อีคุณชายสติแตกค่ะ ลุกเด้งดึ๋งเหมือนโดนเหล็กแหลมแทงตุดขึ้นจากเก้าอี้ ทำหน้าเขียวๆเสียงเขียวไบอกดิชั้ยว่าไปกินที่อื่นเลยไป ดิชั้นลอยหน้าลอยตาตอบไปว่า ไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ เพราะดิชั้นเป็นคนทำ ไม่ทันขาดคำพี่เค้าโยนช้อนโครม แล้วบอกว่า งั้นชั้นไปเองแล้วอย่ามาโวยวายว่าชั้นไม่กินกับข้าวเธอนะ........
โอ้โห พระคุณท่วมหัวกุเลยมั้ยคะเนี่ย ทำให้รับประทานแล้วกุต้องอ้อนวอนให้ตักเข้าปากอีกเหรอ ตายกันไปข้างแน่ๆค่ะ แต่คราวนี้แปลกค่ะ เย็นเป็นสายน้ำแข็ง องค์ไม่ลง เจ้าไม่เข้า ไม่โวยวายใดๆทั้งสิ้น ฉวยได้หม้อปลานึ่งมะนาวก็โยนลงขยะทั้งปลาทั้งหม้อ ตามติดด้วยจสนลาบและจานข้าว ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของอีสามีตัวแสบ คุณชายยืนหน้าซีดอยู่พักนึงค่ะ จะเดินเข้ามาห้าม (สติช้าเหลือเกินนะยะ ไปแอ้งแม้งในขยะหมดแล้ว) คือสามีดิชั้นเป็นโรคจิตค่ะ คือถ้าอีนังเมียไม่แปลงร่างเป็นอีนังมารเนี่ยมันจะดีไม่ได้ค่ะ พอเห็นดิชั้นบ้าพี่เค้าถึงจะสงบค่ะ เดินเข้ามาจับไหล่ ถามเธอๆ เป็นอะไร ทำไทโกรธขนาดนี้ ไปนั่งพูดกันดีๆนะ ชั้นทำไม่ดีตรงไหน เธอไม่ชอบอะไร ไปพูดกันให้เข้าใจดีกว่า (Hอกเอ๊ย ถ้าพูดอย่างนี้ห้านาทีที่แล้ว ก็คงนั่งกินอร่อยเฉิบกันไปแล้ว) แต่พายุในใจดิชั้นยังไม่สงบค่ะ บอกคุณชายว่าไม่พูดอะไรทั้งนั้น ชั้นจะเข้าห้องไปอ่านหนังสือ ก่อนปิดประตูมีทิ้งทวนค่ะ บอกคุณชายว่าถ้าไม่อยากจะกินกับข้าวชั้นต่อไปนี้ต่างคนต่างกิน แต่ถ้ายังอยากกินด้วยกัน ให้ผลัดกันทำคนละอาทิตย์ แต่ชั้นไม่กินอาหารกระป๋อง ไม่กินอาหารแช่แข็ง เตรียมให้ชั้นกินทุกวันเหมือนที่ชั้นทำให้เธอกิน ห้าวันไม่ให้ซ้ำกันเลย...
อ่านหนังสือไปซักพักได้ยินเสียงเก็บจานเก็บหม้อขึ้นมาล้าง ดิชั้นก็เริ่มน้ำตาแตกค่ะ ไม่ได้น้อยใจสามีค่ะ แต่เสียดายลาบ วันนี้ชิมแล้วปรุงอร่อยด้วย ที่สำคัญรู้สึกบาปก๊ำ บาปกรรมค่ะ เกิดมาไม่ชอบทิ้งข้าวของ โดยเฉพาะข้าวนี่ทิ้งแล้วเศร้ามาก นั่งร้องไห้อยู่พักนึงสามีตัวดีก็เดินเข้ามาค่ะ หน้าพี่เค้าซีดเหมือนไก่เผือกโดนเชือดตายน่ะค่ะ สามีบอกชั้นขอโทษนะ ชั้นนิสัยไม่ดีเองอะ จริงๆแล้วเธอพูดถูกนะ ทำกับข้าวไม่ได้ง่ายเลย ตะกี๊ชั้นนั่งคิดตามที่เธอพูด อย่าว่าแต่ห้าวันเลย สองวันชั้นก็ไม่รู้จะทำอะไรให้เรากินได้ดีเหมือนที่เธอทำ ชั้นนิสัยไม่ดีเลยนะทำเธอร้องไห้อีกแล้ว จะบอกว่ากุร้องเพราะเสียดายลาบก็ดูจะเป็นผู้หญิงเห็นแก่กินค่ะ ได้ทีเลยร้อยเล่มเกวียนเอาความดีต่อ บอกคุณชายว่าก็ชั้นอยากให้เธอกินดีๆอะ ชั้นถึงเตรียมสดๆทุกวัน ถึงจะดูยุ่งยากแต่ดีต่อสุขภาพ แล้วเธอก็ก็บอกชั้นเองว่าเธอกินแฮมเบอร์เกอร์ไม่ได้แล้ว เพราะมันไม่ย่อย กินทีก็ตดเหม็นฉึ่งทั่วบ้าน แถมท้องอืด ท้องเฟ้อเรอเหม็นเปรี้ยวไปเป็นอาทิตย์ (อีนี่มันลืมท้องนาอะค่ะ) แล้วชั้นไม่ได้มีปัญหาไม่ว่าเธอจะเล่นเกมส์หรือโทรศัพท์แต่ปัญหาคือเธอไม่คิดว่าอันไหนสำคัญไม่คัญตะหาก...
สรุปก็จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง เย็นนั้นเลยไปลงเอยที่มาม่า ให้บทเรียนสามีและตนเองว่ามันรู้สึกแย่แค่ไหนที่ทิ้งข้าวของ ไม่กล้าทำอีกแล้วค่า ยังรู้สึกพิด รู้สึกผิดมาจนถึงวันนี้ เฮ้อ...
edit @ 8 Apr 2008 20:58:00 by *~Fee~*
