จริงๆแล้วมีแผนการว่าจะกลับไปตัดแว่นที่เมืองไทยค่ะ เพราะเห็นราคาแว่นที่นี่แล้วทำใจไม่ด๊ายยยย ประมาณว่าตัดที่นี่คู่นึง ไปตัดที่เมืองไทยได้อย่างน้อยๆสามคู่ แต่ฟ้าไม่เป็นใจค่ะ....แว่นฉีก  งง มั้ยคะ ว่ามันฉีกได้ยังไง ดิชั้น ง้ง งงค่ะ แต่มันฉีกไปแล้วตรงจมูก อีคุณผัว เอ๊ย สามีตัวดีมันเลยได้ทีค่ะ มันบอกว่าสงสัยแว่นเธอจะโกรธแล้วปลิดชีพตัวเอง เพราะวันที่เธอโมโหชั้นเธอกระแทกมันซะไม่มีดี ถ้าแว่นเป็นเด็กป่านนี้มันปัญญาอ่อนไปแล้ว ฮึ่ม...ปากดีนัก แต่ไม่มีอารมณ์จะต่อปากต่อคำค่ะ เพราะมัวแต่โศกเศร้ากับการจากไปของแว่นคู่ใจ..

สรุปยังไงก็ต้องทำแว่นใหม่ค่ะ เพราะมันเกินเยียวยา แต่ทำแว่นที่นี่ใช่ว่าจะง่ายๆแบบท็อปเจริญเมืองไทยนะคะ ไม่มีแบบวัดสายตาประกอบแว่นเบ็ดเสร็จ 3 ชม.มารับนะเคอะ อย่างนี้ ไม่มี้ ไม่มีค่ะ อันดับแรกต้องรอจักษุแพทย์ท่านว่างก่อนเพื่อจะทำการวัดสายตา กว่าจะได้คิวก็รอไปซิคะ ประมาณหนึ่งอาทิตย์ค่ะ อยู่ต่างบ้านต่างเมืองต้องอาศัยความอดทนเป็นเริ่ดค่ะ ไม่สบายจะตาย ha อยู่มะรอมมะร่อก็ต้องรอคิว ที่สำคัญกรอบแว่นไม่มีหรอกนะคะราคามิตรภาพอะ ไม่มีกรอบเอื้ออาทร ค่าตัดแว่นรวมค่าหมอ ค่าเลนส์ ทั้งหมดแล้วอย่างถูกๆก็ 350 เหรียญอัพค่ะ (ตกประมาณ หนึ่งหมื่นบาทไทย) พอวัดสายตาเสร็จ ต้องรอท่านๆทั้งหลายเอาไปตัดเลนส์อีกอย่างน้อยๆสามสี่วันถึงจะได้ ระหว่างรอแว่นก็โดนอีคุณสามีตัวดีมันยั่งประสาททุกวันค่ะ มันบอกโมโหมันคราวหน้าให้ไปเอาแว่นเก่ามาใส่ก่อนกระแทก เพราะแว่นใหม่ราคา 550 ถ้าเจ๊งอีกคราวหน้าไม่มีประกันมันแล้วนะ

หลังจากโดนจิกกัดมาเกือบหนึ่งอาทิตย์ ในที่สุดวันนี้ที่รอคอยก็มาถึงค่ะ สาวร้านแว่นโทรศัพท์มาบอกว่าแว่นได้แล้วนะ ดีใจเป็นล้นพ้นค่ะ ไม่งั้นจะหยิบจะจับแว่นทีต้องถนอมยังกะลูกในไส้กลัวมันจะอึดไม่ถึงวันได้แว่นใหม่ เลกงานก็รีบไปเอาค่ะอีคุณผัวตัวยุ่งตามไปด้วย อารามดีใจค่ะ ไม่ได้ลองให้ถ้วนถี่ ผลก็คือมันชอบตกลงมาอยู่เรื่อยๆ สามีที่แซ้นจะดีมาช่วยดูค่ะ มันคงรำคาญที่ดิชั้นดันแว่นอยู่เรื่อยๆ สามีบอกไหนดูซิว่ามันหลวมไปมั้ยขอดูหน่อยว่ามันขาดตกบกพร่องตรงไหนจะได้ไปบอกที่ร้านเค้าถูก หลังจากพินิจพิจารณาอยู่สามนาที สามีตัวดีก็ได้ข้อสรุปค่ะ พี่เค้าบอกว่า เธอๆ ชั้นว่าปัญหามันไม่ได้อยู่ที่แว่นอะ แต่มันอยู่ที่จมูกเธอ แว่นมันจะทรงตัวอยู่ได้ยังไงบนจมูกที่ไร้ดั้ง  อึ่งค่ะ ใบ้แ-กไปสองนาที ตั้งแต่แม่คลอดมามีมันคนแรกว่าชั้นไร้ดั้ง ปากดีขนาดนี้ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่เป็นสามีภรรยากันต่อไป ว่าจะเอาเชลด์ท็อกซ์ผสมข้าวให้มันกิน มันก็ไม่ยอมเพิ่มเงินประกันซักที ทำอะไรไม่ได้ค่ะ นอกจากไปงัดรูปเก่าๆมาดูเพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมา ว่าดั้งชั้นไม่ได้ยุบสลายไปตามกาลเวลา ส่วนเย็นนั้น เพื่อตอบสนองความปากดีของมัน อิชั้นเลยกบฎค่ะไม่ทำกับข้าวกับปลาเลี้ยงปากเสียๆของอีคุญสามีตัวดี พี่เค้าเลยต้องไปหาอาหารประป๋องกินตามยถากรรมเป็นที่น่าอนาจยิ่ง ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

ปล.ที่หายไปเพราะกลับไประลึกถึงความหลังเมื่อครั้งยังใช้อินเตอร์เนทแบบโทรศัพท์ค่ะ เคยพยายามจะอัพหลายทีแต่แล้วก็ถอดใจ เพราะเทคโนโลยีไม่อำนวยค่ะ ในที่สุดคุณสามีก็ตัดสินใจติดไฮสปีดค่ะ เปล่าค่า ไม่ได้ติดเพราะนังเมียมันเรียกร้องค่ะ พี่เค้าติดเพราะเข้าไปบิดการ์กฮ็อกกี้ในอีเบย์แข่งกะชาวบ้านเค้าไม่ทัน - ฮ่วยย!!!!