วันนี้โทรศัพท์ไปหาลูกค้าค่ะ เพราะลูกค้าสั่งสินค้าห้าพันชิ้น ในใบประเมินราคาที่เราส่งไปให้ก็จะมีราคารวมห้าพันชิ้น และราคาต่อพันชิ้น แต่ลูกค้าท่านนี้อาศัยลูกเนียนหรือลูกแกล้งโง่ไม่ทราบค่ะ เซ็นกลับมาห้าพันชิ้นแต่ระบุราคาพันชิ้น...โทรกลับหาลูกค้า...รีเซปชั่นยุคสงคราวเวียดนามมารับสาย....
ฉัน : สวัสดีค่ะ ขอสายโจอานค่ะ
ป้ารีเซปชั่น : โจเอล ติดสายไม่ว่าง
ฉัน : (กุหูฝาดเปล่าวะ ได้ยินเป็นโจเอล) เอ่อ งั้น ขอฝากข้อความให้โจอานได้มั้ยคะ (พยายาม เน้น โจอาน)
ป้ารีเซปชั่น : โจนาธานก็ไม่ได้เข้าวันนี้ จะฝากข้อความไว้มั้ย
ฉัน : (งง ม้ากกกกกกกกค่ะ ทำอะไรไม่ถูกแล้ว เสียเซลฟ์ไปกว่า 80% กับแอคเซนท์ตัวเอง) เอ่อ ก็ได้ค่ะ งั้นขอฝากข้อความไว้ให้โจอาน (ย้ำอีกที ความหวังสุดท้ายแล้วกุ)
ป้ารีเซปชั่น : ชื่ออาราย เบอร์อะไร ว่ามา
ฉัน : ชื่อ เอ่อ เจนค่ะ จากบริษัท.....เบอร์......
ป้ารีเซปชั่น : โอเค เจเรมี่นะ แล้วจะให้โจนาธาน โทรกลับ .....ตู๊ดๆๆๆๆๆ
ฉัน : นั่งเสียเซลฟ์ไปอีกสามนาที คิดหนักค่ะว่าจะกลับไปทำมาหากินที่เมืองไทยจะก้าวหน้ากว่ามั้ย คิดแล้วก็เศร้าค่ะ เศร้าแทนอีโจนาธานกะอีเจมี่ที่ชาตินี้มันคงไม่ได้คุยกัน ตอนกลางวันคุณสามีตัวดีมารับไปกินข้าว เล่าให้คุณชายฟัง คุณสามีไมทำอะไรเลยค่ะ หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างเดียว ถามคุณชายค่ะว่าขำอะไรนักหนา คุณชายตอบมาทำตาซึ้งๆ แปลเป็นไทยได้ว่า ที่ร้ากจ๋าอย่าเสียเซลฟ์ไปเลยนะ ก็ป้าเค้าไม่ได้รู้จักเธอ เค้าไม่ได้รักเธอ เค้าเลยหูเพี้ยนฟังสำเนียงเธอไม่เข้าใจ...
โอ้วแม่เจ้า มองหน้าสามีอยากจะถามใจจะขาดว่าเมิงไปทำอะไรม้า ถูกหวยรางวัลที่สองหรืออย่างไรทำไมตอบได้น่ารักอย่างนี้ ดีนะ ต้องกลับไปทำงานต่อ ไม่งั้นได้มีอีตัวน่อย น่อย หัวปีท้ายปี เผลอๆแฝดสามแฝดสี่แน่ๆ ...กึ๋ยๆ